Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Άννα, το όνομα της" της Κώστιας Κοντολέων


Κείμενο και φωτογραφία: Άννα Δραγάτση 

Το μυθιστόρημα της Κώστιας Κοντολέων θέτει ως κεντρικό θέμα την απώλεια αγαπημένων προσώπων. Ένας άντρας χάνει αναπάντεχα τη σύζυγο και την κόρη του. Μια καταστροφική πυρκαγιά σε έναν κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του '30 του στέρησε τα άτομα με τα οποία έκανε όνειρα και σχεδίαζαν μαζί το μέλλον τους.

Από την Λήμνο εγκαθίσταται στην Αθήνα, ζώντας αυτόν τον αβάσταχτο πόνο χωρίς πια να ονειρεύεται. Η συνάντηση με μια γυναίκα στον εργασιακό του χώρο θα σηματοδοτήσει μια νέα πιο φωτεινή σελίδα για εκείνον. Με το παρελθόν και τις αναμνήσεις από τα δύο αγαπημένα του πρόσωπα που έχασε δημιουργεί μια νέα οικογένεια και αποκτά έναν γιο.

Η ζωή, ωστόσο, απαιτεί τη συνέχειά της και αυτό το αγόρι θα πρέπει µόνο του να χαράξει τον δικό του δρόμο, απελευθερωμένο από το βάρος του παρελθόντος των άλλων.

Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία που με αμεσότητα καταφέρνει να σκιαγραφήσει τη καταλυτική δύναμη που μπορεί να έχει μια τραγική στιγμή του παρελθόντος στο μέλλον ενός ανθρώπου, ένα ανεξίτηλο σημάδι που φέρουν και οι επόμενες γενιές.

Η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και οικογενειακά αρχεία. Με αφετηρία το τραγικό και πραγματικό γεγονός της φωτιάς του 1939 στην Λήμνο σε έναν κινηματογράφο, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων θεατών, η συγγραφέας συνδυάζει αριστουργηματικά τα πραγματικά γεγονότα με την μυθιστορία και μας παρουσιάζει την εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου που μπορεί να σώθηκε από τις φλόγες όμως εκείνη η μέρα τον στιγμάτισε.

Το βιβλίο περιέχει μικρά κεφάλαια με τίτλους που κάνουν ευχάριστη την ανάγνωση του. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία για την έννοια της ταυτότητας που δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να ταξιδέψει και να συναντήσει ένα σημαντικό μέρος του 20ου αιώνα, από τα τέλη της δεκαετίας του '30 ως τα τέλη της δεκαετίας του '60.

"Τον άφηνε, λοιπόν, η Άννα να της μιλά... Αφηγήσεις άλλοτε σε σιγανούς περιπάτους στο Ζάππειο, άλλοτε σε ταβερνάκια της Πλάκας. Αφηγήσεις συνοδεία ρετσίνας και κάποιας κιθάρας.

Κι έτσι οι χιλιοειπωμένες και χιλιοακουσμένες ιστορίες για οικογενειακές καταστροφές και προσφυγιά, που τόσο μα τόσο τις είχε βαρεθεί η Άννα, αποκτούσαν μιαν άλλην διάσταση- πλέον προσωπική.
Αλλά και γι' αυτό περισσότερο επικίνδυνη...
Ο κίνδυνος του δικού στου μέλλοντος από το παρελθόν ενός άλλου." (Σελίδα 79)

Η Κώστια Κοντολέων γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας και µεταφράστρια. Έχει γράψει τα µυθιστορήµατα: Τα χρόνια του δράκου (Πατάκης, 1998), Το χάρτινο σπέρµα (Πατάκης, 1999), Το κίτρινο φουστάνι (Πατάκης, 2000), Φεύγω (Ψυχογιός, 2011), Μέσα από τις ζωές των άλλων (Ψυχογιός, 2016) και τη συλλογή διηγημάτων Σιγανά, σιγανά πατώ τη γη (Έναστρον, 2013).

Έχει µεταφράσει περισσότερα από εκατό βιβλία, µεταξύ των οποίων έργα των Τζόις Κάρολ Όουτς, Φίλιπ Πούλµαν, Τόµας Σάβατζ, Ρόαλντ Νταλ, Μάρκους Ζούσακ, Ρόµπερτ Κόρµιερ, Πενέλοπε Φιτζέραλντ, Ρ. Κ. Νάραγιαν, Μάγιας Αγγέλου, Μέλβιν Μπέρτζες κ.ά.





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Άνευ, Σταύρος Αντώνιος Κουβαράς

 «Εγώ  όταν ονειρεύομαι, χαρτογραφώ τον κόσμο μου. Εσύ φτιάχνεις ακόμα όνειρα;» Η συλλογή του Σταύρου Αντωνίου Κουβαρά παρουσιάζει ποιήματα για την αγάπη, τον κύκλο της ζωής, τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, τα πάθη, τα όνειρα, το αίσθημα ασφάλειας, τον χρόνο. Το Άνευ μορφοποιήθηκε σε εκείνες τις στιγμές της ζωής, που το μόνο που απομένει είναι η κλονισμένη μας πίστη. «Φοβάμαι να γυρίσω το φύλλο και το ποίημα κοπεί στα δύο. Σαν μια αγάπη που δεν ευδοκίμησε.» (Ποίημα «Άγχος») Οι στίχοι μας παρασύρουν σε ανεκπλήρωτα όνειρα, ανείπωτα λόγια και σε ζωές που δεν έγιναν πραγματικότητα. Η συλλογή συνιστά παράκληση και ευχή συμμετοχής στον ποιητικό διάλογο, αλλά και στην εύρεση της αλήθειας κάθε ατόμου. Ο αναγνώστης κατακλύζεται από συναισθήματα. Ο ποιητής είναι παρατηρητής όσων απασχολούν το σύγχρονο άτομο και προβληματίζει τον αναγνώστη σχετικά με τις βαθύτερες επιθυμίες του σε έναν κόσμο που επικρατεί η εικόνα.  «Σμιλευόμαστε  απ' το όλον  της ανθρώπινης ματαιότητας...

«Χαρακιές πάνω στον χρόνο»: Τονέο μυθιστόρημα της Αφροδίτης Βακάλη

Η αγάπη που σε πνίγει και εκείνη που σου δίνει φτερά για να πετάξεις. Οι επιλογές που σε ακολουθούν. Οι κοινωνικές συμβάσεις, η αντισυμβατική στάση απέναντι στη ζωή. Η βία και το χάδι. Οι προκαταλήψεις και η άδολη αποδοχή… Στο νέο της μυθιστόρημα «Χαρακιές πάνω στον χρόνο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Αφροδίτη Βακάλη μιλά για έναν μονόδρομο. Αυτόν της Αλήθειας. Της Αλήθειας της ψυχής. Αυτή μονάχα μπορεί να λυτρώσει τους ήρωές της. Κρύβεται μέσα τους, αδυνατούν όμως να την δουν. Θα τα καταφέρουν άραγε; Η απάντηση ξεδιπλώνεται σελίδα-σελίδα, μέσα από την δυνατή της ιστορία που υπόσχεται να σας κρατήσει άριστη συντροφιά αυτό το καλοκαίρι. Πληροφορίες για το βιβλίο: Τίτλος: Χαρακιές πάνω στον χρόνο Συγγραφέας: Αφροδίτη Βακάλη Εκδόσεις: Ψυχογιός Είδος: Μυθιστόρημα Σελίδες: 352 ISDN: 978-618-01-3044-7 Λίγα λόγια για την πλοκή Μια κοπέλα, εγκλωβισμένη σ’ ένα σπίτι που έχει παντού χαραγμένο τ’ όνομά της, ασφυκτιά μέσα στον γάμο της, στη φυλακή που αντί για σίδερα έχει λέξεις. Έν...

Ιούνιος: Νέα βιβλία από τις εκδόσεις Κέδρος

Νέοι τίτλοι βιβλίων κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Πρόκειται για τα βιβλία «Το βουνό της σιωπής» του Βαγγέλη Κούτα, «Το τέλος του καλοκαιριού» του Άντερς ντε λα Μοτ, «Νυχτερινό Ταχυδρομείο» του Χόντα Μπαρακάτ και «ΕΓΩ, Ο ΣΙΚΙΝΝΟΣ, ΣΤΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ» της Εύης Πίνη. «Το βουνό της σιωπής» του Βαγγέλη Κούτα Το χωριό, πενήντα σπίτια όλα κι όλα μέσα σε καλαμιώνα, δεν χωράει τα όνειρα του έφηβου Ζώη. Αποφασίζει να αναζητήσει μια διαφορετική ζωή στην ανωνυμία της πρωτεύουσας, όπου σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπος με το σκληρό πρόσωπό της. Ο ενθουσιασμός του πρώτου καιρού αποχρωματίζεται, οι παλιοί του φόβοι βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια και η υγεία του, ψυχική και σωματική, κλονίζεται σοβαρά. Αρρωσταίνει και, χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, καταλήγει στο κρεβάτι ενός σανατορίου. Σε αυτό τον καινούργιο κόσμο που είναι αναγκασμένος να υπάρξει, αποκτά αυτογνωσία και φίλους. Ωστόσο ο δρόμος προς την ενηλικίωση είναι επώδυνος, καθώς τα τραύματα του παρελθόντος δεν έχουν κλείσει και το π...