Όταν πάγωσε ο Βόσπορος, Μαίρη Μαγουλά

Κωνσταντινούπολη 1929: Η Μαύρη θάλασσα παγώνει, δημιουργώντας μεγάλα κομμάτια πάγου που φτάνουν να επιπλέουν ως τον Βόσπορο. Το ίδιο σπάνιο φυσικό φαινόμενο συμβαίνει ξανά εικοσιπέντε χρόνια μετά, το 1954. Τα εικοσιπέντε πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από το ένα ψύχος στο άλλο είναι το χρονικό διάστημα δράσης των ηρώων που ζωντανεύουν στις σελίδες του νέου μυθιστορήματος της Μαίρης Μαγουλά με τίτλο "Όταν πάγωσε ο Βόσπορος". 

Κοινό σημείο αναφοράς είναι ο Βόσπορος, πιο συγκεκριμένα η αμαξοστοιχία Simplon Orient-Express, η οποία ακινητοποιήθηκε και τις δύο χρονιές από τα κομμάτια πάγου, αποτελεί σημείο συνάντησης κάποιων προσώπων του βιβλίου και τις δύο φορές οι επιβάτες θα βρεθούν εγκλωβισμένοι για πολλές ημέρες.

Παράλληλα, οι αναγνώστες παρακολουθούν τις ιστορίες δυο παιδιών που εγκαταλήφθηκαν σε βρεφική ηλικία από τους γονείς τους το 1929 στα σκαλάκια της Αγίας Τριάδας του Σταυροδρομίου. "Η ζωή δεν είναι ένα παραμύθι": ένας από τους εύστοχους τίτλους που χωρίζουν νοηματικά κάθε ενότητα του μυθιστορήματος και αποτυπώνει τις δυσκολίες και τα εμπόδια που είχαν να ξεπεράσουν αυτά τα δύο κορίτσια που υιοθετήθηκαν, αναζήτησαν τους βιολογικούς γονείς τους και αντιμετώπισαν πολλές ανατροπές στον δρόμο τους. Πρόκειται για μια ιστορία για τη δύναμη των δεσμών αίματος και τη διαχρονικότητα του έρωτα.

Οι ήρωες ζουν με τις πληγές που άφησε πίσω της η καταστροφή της Σμύρνης, η γενοκτονία των Αρμενίων, η συνθήκη της Λωζάννης, η φωτιά στα Ταύταλα, τραύματα που δεν θα επουλώθουν.

"Εκείνη ποτέ δεν είχε καταλάβει γιατί ακριβώς είχαν αφήσει τα σπίτια τους και ένιωθε βαθιά θλίψη που ήταν αναγκασμένη να ακολουθήσει τότε τη  οικογένεια της. Θύμωνε που κανένας δεν είχε ζητήσει τη γνώμη της, κανένας δεν την είχε ρωτήσει πως αισθανόταν που άφησε πίσω της τη γειτονιά  το σχολείο, τους φίλους της."

Τα ιστορικά γεγονότα αποτελόυν τη βάση για την εξέλιξη της πλοκής και δράσης των χαρακτήρων του μυθιστορήματος. Προκειται για έναν ενδιαφέροντα συνδυασμός μυθοπλασίας και ιστορικής πραγματικότητας που καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Μέσα από το έργο του συγκροτείται και το πορτραίτο της Κωνσταντινούπολης των χρονών εκείνων.

Η γλαφυρή περιγραφή και αναφορά στην κουλτούρα του τόπου, τις μυρωδιές του, γενικότερα την ομορφιά και την αρχοντιά της Πόλης,  οι διάλογοι που περιέχουν  λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες της Πόλης παρασύρουν τον αναγνώστη να μεταφερθεί και εκείνος στα μέρη που διαδραματίζονται τα γεγονότα.