Θάλασσα μόνη, Ελένη Δ. Παπαδοπούλου

 

«Μου αρέσει το τέλος του καλοκαιριού το απόγευμα να περπατώ ανατολικά και να βρίσκω στις θίνες μια διαλυμένη βάρκα και τις σκιές μας. Τι παράξενο, πόσο συμπονούμε τα ερείπια από φυσικά υλικά και με την ελπίδα ότι παραμένουμε κι εμείς ωραίοι μέσα από τη φθορά μας.» 

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το νέο βιβλίο της Ελένης Δ. Παπαδοπούλου με τίτλο «Θάλασσα μόνη». Πρόκειται για μία συλλογή διηγημάτων που ταξιδεύει τον αναγνώστη σε τόπους μακρινούς και οικείους με φόντο πάντοτε τη θάλασσα. Με την αποσκευή της μνήμης η συγγραφέας επιτυγχάνει να παρουσιάσει με γλαφυρό και αριστοτεχνικό τρόπο το κλίμα της εποχής σε κάθε διήγημα. Αναμφισβήτητα τα χρόνια που επιλέγει να τοποθετήσει τις ιστορίες του βιβλίου είναι χρόνια βαρύνουσας ιστορικής σημασίας, όπως τα χρόνια μετανάστευσης με τα πλοία «Πατρίς» προς την Αμερική και την Αυστραλία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Στις σελίδες του βιβλίου ζωντανεύουν ταξίδια, αποχαιρετισμοί σε λιμάνια, όνειρα, κύματα που μετέφεραν φορτία, ιστορίες καπετάνιων και άθλοι που μόνο στη θάλασσα συμβαίνουν. Οι διαδρομές της θάλασσας μας οδηγούν σε φάρους που κάποια κορίτσια θαυμάζουν με δέος και σε νερά που ταξιδεύουν όμορφα ιστιοφόρα, φεριμπότ και κρουαζιερόπλοια. 

Μέσα από τα διηγήματα οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες συναντήσεων ανθρώπων που ταξιδεύουν στον Πειραιά, στον Βόσπορο, στη Μασσαλία, στην Αγγλία, στη Μάγχη, στην Αμβέρσα, στην Μπανγκόκ… στις γέφυρες των καραβιών, με όλους τους καιρούς. Οι ταξιδιώτες όμως έρχονται αντιμέτωποι με κατακτητές, αρρώστιες και ναυάγια. Η συλλογή παρουσιάζει ιστορίες που μυρίζουν θάλασσα. «Αναγνωρίζουμε συχνά σε αυτές τη μοναχικότητα του ταξιδευτή, που αναμετριέται με το ανυπέρβλητο υγρό στοιχείο και τους απρόβλεπτους ορίζοντες. Αλλά και τη μοναδικότητα της δοκιμασίας αυτής. Η θάλασσα φαίνεται μόνη. Είναι και μοναδική. Στον αφρό των κυμάτων έχει και τη χαρά της…»

Κάθε ένα από τα διηγήματα έχει έναν τίτλο που δίνει το «κλειδί» της υπόθεσης του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο αναγνώστης δεν έχει την αγωνία να ανακαλύψει την πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή των διηγημάτων. Αυτό επιτυγχάνεται και μέσω της άμεσης και ρεαλιστικής γραφής του συγγραφέα.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το βιβλίο βασίζεται στο τρίπτυχο σκέψεις-αναμνήσεις-βιώματα. Σε αρκετά σημεία η διήγηση συνυπάρχει με το σχόλιο της συγγράφεα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το διήγημα με τίτλο «Η υπόθεση Zong, The slave ship, 1781», ένα διήγημα βασισμένο στην πραγματική ιστορία δολοφονίας εκατοντάδων σκλάβων που ρίχτηκαν αλυσοδεμένοι στον Ατλαντικό Ωκεανό από το βρετανικό δουλεμπορικό πλοίο Ζονγκ. 

«Όλη τη μέρα, μέρα που δεν φωτίζει, ψάχνουν, κυνηγούν λέξεις στο δάσος μιας ξένης γλώσσας, για να δηλώσουν πάλι και πάλι, την ύπαρξη, τη  καταγωγή, την ιδιότητα: Άνθρωποι.» 

Εν κατακλείδι, το παρόν βιβλίο είναι μια ενδιαφέρουσα αναγνωστική πρόταση που προβάλει και τα δυο πρόσωπα της θάλασσας παράλληλα με την απόδοση των συναισθημάτων των ηρώων που φέρουν το φορτίο της ανάμνησης και τα βιώματα τους είναι η αφορμή να γνωρίσουμε και εμείς γεγονότα και 
θαλασσινές ιστορίες.

Βιογραφικό συγγραφέα:   

Η Ελένη Δ. Παπαδοπούλου γεννήθηκε το 1965. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και ως εκπαιδευτικός δίδαξε στην Ελλάδα και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έχει μεταγράψει για παιδιά λαϊκούς μύθους και θρύλους:
Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;, Ο άγιος Γεώργιος και ο Δράκος, Ιστορίες και παραμύθια απ’ όλη την Ελλάδα (εκδόσεις Μίνωας).
Μεταξύ άλλων γράφει διηγήματα, μεταγράφει και σχολιάζει συμβάντα από τον κόσμο των θαλασσών και των ταξιδιών. Έμπνευσή της ποικίλα βιώματα, αναγνώσεις, μαρτυρίες. Οι ναυτικές ιστορίες των οικείων της, τα ταξίδια της με την Έρση - το ιστιοφόρο τρεχαντήρι της οικογένειάς της. Το υγρό στοιχείο και ο τόπος που διαμένει, το Αίγιο και το λιμάνι του.
Από το 1989 ως το 2010 ήταν εργαζόμενη και μέτοχος στις βιβλιοπωλικές επιχειρήσεις Σύγχρονη Σκέψη στο Αίγιο.