Το Σύνδρομο του Μεσσία | Ηλίας Μωραΐτης

Ο συγγραφέας του bestseller «Ο Σκακιστής» παρουσιάζει ένα συναρπαστικό αστυνομικό και ψυχολογικό μυθιστόρημα για την διαχρονική και σκληρή μάχη του καλού με το κακό. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για την ψυχική νόσο, μια καλογραμμένη ιστορία με κινηματογραφική δράση των ηρώων.

Μέσα από την αφήγηση ο συγγραφέας αποκαλύπτει πτυχές μιας προσωπικότητας ενός παρανοικού καλλιτέχνη. Δραματικός χώρος που εξελίσσονται τα γεγονότα είναι τα Ιωάννινα στις αρχές της δεκαετίας του '80. Ο αφηγητής δεν είναι αποστασιοποιημένος αλλά μέρος της πλοκής του μυθιστορήματος.

Φρικτά εγκλήματα, ο έρωτας και το πάθος για την Τέχνη είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το κάδρο αυτού του μυθιστορήματος . Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Άγγελος Αλεξάκης ξεχωρίζει για την επιπολαιότητα του, τον υπέρμετρο εγωισμό του, τα κρυμμένα του μυστικά και τις λάθος αποφάσεις του. Αξιοσημείωτη είναι η μελέτη του συγγραφέα σχετικά με τη ψυχική νόσο και το «σύνδρομο του Μεσσία» αποδίδοντας μέσα από τις εξελίξεις της ιστορίας τις προθέσεις ενός ατόμου που σταματά την φαρμακευτική αγωγή και τις συνεδρίες με τον ψυχίατρο και γίνεται απρόβλεπτος και επικίνδυνος.

Παράλληλα αινιγματικά πρόσωπα εισβάλλουν στη ζωή του Άγγελου. Καχύποπτοι αστυνομικοί, ένας ντετέκτιβ με σκοτεινό παρελθόν, μια μυστηριώδης φοιτήτρια ιατρικής, ένας εκκεντρικός συλλέκτης έργων Τέχνης και μια φιλόδοξη ιδιοκτήτρια γκαλερί, αλλάζουν τις ισορροπιες στην ζωή του ήρωα και την αναζήτηση της αλήθειας.

Με κάθε νέο στοιχείο που ανακαλύπτεται σχετικά με τις γυναικοκτονίες ενισχόνται οι υποψίες του καλλιτέχνη πως εκείνος είναι ο δράστης. Το γεγονός πως οι αναγνώστες δεν γνωρίζουν τι συνέβη πραγματικά και προσπαθούν να λύσουν τον γρίφο μαζί με τον ήρωα του βιβλίου, με συνεχείς και πολλές ανατροπές, διατηρεί την αγωνία και το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.

«Οι επόμενες δύο μέρες κυλούν απροσδόκητα ήρεμα. Αφήνω έξω από το μυαλό μου το ενδεχόμενο της σύλληψής μου από την αστυνομία και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να αποσπάσει τις σκέψεις μου από τον θάνατο της Χαράς, ο οποίος γεννά μέσα μου άκρως αντιφατικά συναισθήματα. Η υποψία μιας αόρατης ευτυχίας πεταρίζει ανέμελη, σαν πολύχρωμη πεταλούδα, μέσα στο απέρατο τοπίο της θλίψης μου. Για δυο μέρες, δεν συναντω άνθρωπο, ούτε μου τηλεφωνεί κανείς. Μονάχα ζωγραφίζω. Μέρα νύχτα δουλεύω ασταμάτητα, δίχως να φύγω στιγμή από το εργαστήρι μου. Την τρίτη μέρα, όμως, ξυπνώ μουδιασμένος. Ένα αφόρητο αίσθημα δυστυχίας λυσσομανά μέσα μου και απαισιόδοξες σκέψεις διακατέχονται η μία την άλλη.»

Κείμενο και φωτογραφία: Άννα Δραγάτση