Κείμενο και φωτογραφία: Άννα Δραγάτση
Το νήμα που συνδέει τις έντεκα ιστορίες είναι η αποτύπωση των συνθηκών της καθημερινότητας και πληγών που άφησε ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος και ο Εμφύλιος. Οι ιστορίες είναι τοποθετημένες χρονικά μέχρι τη δεκαετία του '60 και σκιαγραφούν με αριστουργηματικό τρόπο εκείνη την εποχή.
"Κατέβηκε την Τσακάλωφ και περπάτησε μέχρι τη Σκουφά. Της άρεσε να χαζεύει τις βιτρίνες. Θυμήθηκε την πρώτη της χρόνια στην Αθήνα. Έμενε σε ένα δυαράκι στη Σόλωνος, κοντά στη Νομική. Η έδρα της εταιρίας βρισκόταν δυο βήματα από την Πλατεία Κολωνακίου και κάθε πρωί ένοιωθε πως ζούσε σε άλλη χώρα. Τίποτα από όσα είχε ζήσει μέχρι τότε δεν τη βοηθούσε να κατανοήσει αυτά που έβλεπε.
Η Πλατεία είχε κόσμο όλες τις ώρες της ημέρας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας κάθονταν αμέριμνοι για ώρες."
Πρόκειται για διηγήματα που εμπεριέχουν ως θέματα τους, μεταξύ άλλων, τον έρωτα, τη φιλία και την οικογένεια.
Μια ιστορία που ξεχώρισα είναι το διηγήμα με τίτλο "γιατί δεν πήγα στο γυμνάσιο" η ηρωίδα με εξομολογητικό τόνο, ρεαλιστικό τρόπο και πρώτο πρόσωπο η ηρωίδα μας εξιστορεί την ιστορία της οικογένειας της. Μας περιγράφει την καθημερινότητα που ακολούθησε μετά τον πόλεμο και την απόφαση του πατέρα της να μην σπουδάσει τις κόρες του.
Η άμεση και ρεαλιστική γραφή καθιστά ενδιαφέρουσα την πλοκή των διηγημάτων. Οι ήρωες, είτε πραγματικά είτε φανταστικά πρόσωπα, είναι απλοί, καθημερινοί και μοιράζονται τα βιώματα και τις αναμνήσεις τους.
Εν κατακλείδι, είναι μια συλλογή διηγημάτων που μας ωθεί να προβληματιστούμε για ζητήματα που μας απασχολούν διαχρονικά όπως η έννοια της πατρίδας και η ανάγκη για εκπαίδευση και μόρφωση.
"Όταν πολλά πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μην εμπιστεύονται αυτά που βλέπουν. Πώς διαχειρίζονται τις μνήμες τους; Πώς βιώνουν την απώλεια και την απουσία αγαπημένων προσώπων; Ποιους τρόπους διαλέγουν για να παρηγορηθούν;"
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου