"Όσο ζεις, μαθαίνεις να αγαπάς τα μικρά, τα ασήμαντα, τα καθημερινά. Μαθαίνεις Ν αγαπάς τη ρουτίνα σου. Και ο χρόνος εκ μάθησης εδώ άφθονος. Και ατελείωτος. Έχεις τη δυνατότητα να δεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι, να παρατηρήσεις τις ρυτίδες του, τα χάσματά του, τα βάραθρά του, τα σκοτάδια και τα τραύματά του. "
Το βιβλίο ξεκινά ως μια εξιστόρηση στιγμών και συνθηκών επιβίωσης της ηρωίδας στην φυλακή. Μια εξιστόρηση των νέων δεδομένων της ζωής της αναισθησιολόγου, Άννας Μυλωνά, η οποία μας ξετυλίγει την ιστορία της ζωής της, την απόφαση της να γίνει γιατρός και τα γεγονότα, τις αποφάσεις που τις άλλαξαν τη ζωή και την οδήγησαν στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που προβληματίζει τον αναγνώστη για το ζήτημα της ευθανασίας και προβάλει θέματα που αφορούν την ιατρική ηθική. Ένα από τα κυριότερα μηνύματα που επιτυγχάνεται να διαδοθεί είναι πως κάθε μέρα έχει αξία και είναι ξεχωριστή για τον καθένα μας.
Ρεαλιστικές εικόνες που αποδίδουν τις συνθήκες που επικρατούν σε νοσοκομεία και φυλακές, χώροι δράσης της ηρωίδας, συνθέτουν το κάδρο του έργου. Γρήγορη γραφή και μικρά κεφάλαια με τίτλους κάνουν ευχάριστη την ανάγνωση. Μια συνεχής αντιπαράθεση του παρελθόντος και του παρόντος της ηρωίδας που μέσα στην φυλακή την κυριεύουν αναμνήσεις.
Η αριστοτεχνική απόδοση των σκέψεων και διλημμάτων της ηρωίδας ξεχωρίζουν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ανάλυση πτυχών ενός ανθρώπου που κάνει την πράξη της ευθανασίας.
"Εγώ όριζα την ημερομηνία θανάτου. Ποια ήμουν εγώ; Θα σου πει κάποιος: Γιατί πρέπει να αποκλείσεις τη θεϊκή παρέμβαση, την παρέμβαση της φύσης, της τύχης, όπως θέλεις πεσ' το; Έτσι εσύ αυθαίρετα βάζεις τέλος; Με ποιο δικαίωμα σταματάς κάτι που δεν το ξεκίνησες εσύ; "
Κείμενο και φωτογραφία: Άννα Δραγάτση
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου