Αλλιώς, κάτι για να θυμάμαι- Αρτεμισία Μεγάλου

 

"Η ποίηση είναι παρανοϊκή.

Σε κάνει να βλέπεις μια θάλασσα σαν χαμένο μελάνι.

και το φως του φεγγαριού σαν τα δάκρυα που το ξεθωριάζει.
Και μετά, φταίει η ποίηση."

Η ποιητική συλλογή της Αρτεμισίας Μεγάλου μας παρουσιάζει ποιήματα για τις αντιθέσεις της ζωής. Πρόκειται για μια πρωτοπρόσωπη επίκληση στον έρωτα μια προσέγγιση που επιτυγχάνεται μέσω της αυτογνωσίας.

Η παρούσα συλλογή με φόντο καθημερινές και αστικές εικόνες, οικείες στους αναγνώστες, σκιαγραφεί την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου, τη δύναμη και τη σημασία που έχει ο χρόνος, η ιστορία και οι αναμνήσεις και πως είναι να ζει κανείς το παρόν και να αφήνει πίσω του την αγνότητα του παρελθόντος.

Η διαχρονική ανάγκη προσδιορισμού του ίδιου μας του εαυτού, μια διαδικασία που ποτέ δεν σταματά, υπαρξιακές αναζητήσεις και σκέψεις προβληματίζουν τον ποιητή και τον αποδέκτη του, τους αναγνώστες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η γλώσσα τον ποιημάτων. Είναι μια ξεχωριστή γλωσσική μορφή με αριστουργηματική επιλογή λέξεων.

"Δεν ξέρω τι φταίει που κάθε βράδυ γίνομαι θυμός.
Είναι η Αθήνα;
Είναι που νυχτώνει;
Είναι που με ζώνει ο φόβος;
Που δε μου φτάνει ο χρόνος;
Που δε μου φτάνουν τα λεφτά;
Που δεν ξέρω να μιλάω, να εκφράζω ό,τι νιώθω;
Που με πνίγει το δωμάτιο;
Οι σκέψεις, ο βήχας, το νερό;
Είναι που έχει γίνει αραιή η πλέξη;
Είναι που όλοι είμαστε μόνοι;