Ήλιος στο παράθυρο, Σεβαστή Κωνσταντινίδου

Κείμενο και φωτογραφία: Άννα Δραγάτση 

Πρόσφατα κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων της Σεβαστής Κωνσταντινίδου. Πρόκειται για εξήντα μικρές ιστορίες που συνδετικό τους κρίκο έχουν την τελευταία ηλιαχτίδα ελπίδας που υπάρχει πάντα. Διηγήματα που γεννούν αισιόδοξα μηνύματα και επικρατεί το άρωμα του καφέ. 

Στις σελίδες του βιβλίου ζωντανεύουν καθημερινές ιστορίες με θέματα οικεία στους αναγνώστες και ζητήματα που μας προβληματίζουν. Αυτά τα θέματα αφορούν την κοινωνία, την οικογένεια και την εργασία. Οι ήρωες είναι απλά πρόσωπα της διπλανής πόρτας που κυριεύονται από έρωτα, αγωνίες, φόβους, μοναξιά, λύπη. Η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις είναι χαρακτηριστικές για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Η συγγραφέας μέσα από τα διηγήματα αποδεικνύει πόσο ισχυρά και καθοριστικά μπορεί να αποδειχθούν κάποια γεγονότα για την ζωή κάποιου.

«Τον βρήκε στο σαλόνι. Η κιθάρα κλεισμένη στο μαύρο της φόρεμα κι η αποσκευή στο πάτωμα. Το φως πάσχιζε να τρυπώσει μέσα. Δε θυμάται λόγια, δεν θυμάται κινήσεις. Μόνο ακούει την πόρτα να κλείνει. Ύστερα αυτή σπρώχνει τα παντζούρια κι ο ήλιος ορμάει στο δωμάτιο. Τι όμορφα ρίχνεται στη γλάστρα με τον κάκτο. Εκείνη καταφέρνει και χαμογελάει.» (σελίδα 65)

Η συλλογή είναι χωρισμένη σε τρία μέρη: Τα εν οίκω, Τα εν τω καιρώ εκείνω και Τα εν δήμω. Στο πρώτο μέρος, τα διηγήματα έχουν κυρίως φόντο το σπίτι και οι ήρωες είναι πρόσωπα συνδεδεμένα με κάποια συγγένεια, παρουσιάζονται ζητήματα έρωτα, γάμου, μητρικής αγάπης, ιστορίες γεμάτες συναίσθημα. 

Στο δεύτερο μέρος της συλλογής παρουσιάζονται εικόνες από το παρελθόν των ηρώων.Οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες από τις αναμνήσεις τους, τη νεαρή ηλικία τους, το γάμο τους και προξενιά. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζονται διηγήματα που αφορούν την κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το διήγημα «Τρέξε», όπου μέσα σε δυο σελίδες αποδίδεται με αριστουργηματικό τρόπο τη φρίκη του πολέμου και στη πιο οδυνηρή κατάσταση μια αχτίδα φωτός βρίσκει τρόπο να φανεί. Το διήγημα αυτό αναφέρεται σε μια εισβολή και δολοφονία μιας ολόκληρης οικογένειας και σε έναν στρατιώτη που έσωσε τη ζωή σε ένα μικρό κορίτσι.

«Τρέξε» της ψιθύρισε «τρέξε, φύγε!»
Κι αυτή έφυγε. Χωρίς να ρίξει μια ματιά πίσω της. Σε όλη της τη ζωή έτρεχε. Έτρεχε να φύγει, να ξεχάσει, να θυμηθεί!»

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων με κεντρικό μήνυμα πως πάντα μπορούμε να κάνουμε όνειρα γιατί το φως του ήλιου είναι πάντα παρόν στη ζωή μας.