ο πρίγκιψ του δεύτερου ορόφου, Άρης Σφακιανάκης

«Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου» συμπληρώνει την τριλογία ιστορικών μυθιστορημάτων του Άρη Σφακιανάκη, έπειτα από τα βιβλία «Η έξοδος» και «Στη σκιά του Κυβερνήτη».

Το βιβλίο μας μεταφέρει στην εποχή που ξεκίνησε μετά από την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια και την έλευση του ανηλίκου τότε Όθωνα. Μια εποχή που σημαδεύτηκε από τα γεγονότα που βίωσε η χώρα. Αφήγητης της ιστορίας είναι ένας νεαρός Έλληνας της Διασποράς από το Ιάσιο που σπούδασε νομικά στο Μόναχο, αρχικά ήταν στη δούλευση του Ι. Κωλλέτη και έπειτα βρέθηκε στο πλάι του Όθωνα αναλαμβάνοντας να κάνει μαθήματα ελληνικών στη βασίλισσα Αμαλία και έτσι εγκαθίσταται στο παλάτι.

Ο νεαρός με το παρατσούκλι «πρίγκιψ» μας αφηγείται στιγμιότυπα της ζωής του παλατιού, σκιαγραφεί και αποδίδει με μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση κάθε πτυχή της προσωπικότητας των ανθρώπων που ζούσαν εκεί. Κυρίως όμως επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Όθωνα και της Αμαλίας. Όσο αφορά την περίπτωση της βασίλισσας Αμαλίας το παρόν βιβλίο αποτελεί ένα ξεχωριστό πορτρέτο της. Ο αφηγητής που είναι μέρος της καθημερινότητας της έχει τη δυνατότητα να καταγράψει τους προβληματισμούς, το όραμά της, τις ανησυχίες της και τη καθοριστική της σημασία στις αποφάσεις και τη δράση του Όθωνα.


Παράλληλα, μέσα από τεκμηριωμένες ιστορικές αναφορές μας παρουσιάζονται σημαντικές προσωπικότητες της όπως ο Ι.Κωλλέτης, ο Α. Μαυροκορδάτος, ο Α. Σούτσος, η Δούκισσα της Πλακεντίας, ο Hans Christian Anderson και ο Α. Δαγκαβής, ο οποίος είναι φίλος με τον ήρωα-αφηγητή. Ο αριστουργηματικός συνδυασμός της πραγματικότητας με την μυθιστορία διατηρούν το αναγνωστικό ενδιαφέρον ως την τελευταία σελίδα. Η χρήση του α' προσώπου και οι ρεαλιστικές περιγραφές δημιουργούν ένα οικείο αναγνωστικό περιβάλλον.

« "Εκφράζω την ελπίδα ότι ένας νέος Πλούταρχος θα ανατείλει για να συγγράψει τον βίο του Όθωνος!"
Είχα την εντύπωση ότι αναφερόταν σε εμένα. Πίστεψα μάλιστα ότι με κοίταξε όταν το έλεγε αυτό-ήμουν εκεί, χωμένος μες στο πλήθος. Βέβαια, αν το καλοεξετάσει κάνεις, ο Πλούταρχος δεν έγραφε ποίηση, ενώ εγώ -όπως έχω επισημάνει- δεν είχα στραφεί ακόμα στην πεζογραφία.»