Η συλλογή του Αλέξανδρου Χριστόπουλου παρουσιάζει τριάντα ένα ποιήματα για την μνήμη, την ύπαρξη, τη φθορά του χρόνου, το όνειρο, τη ψευδαίσθηση, την αυταπάτη, τον συμβιβασμό, την αποτυχία, την προσδοκία, την ελπίδα. Ο αναγνώστης δίνεται αποδέκτης εικόνων οικείων με ρεαλιστικά στοιχεία. Η συλλογή πραγματεύεται τον ανθρώπινο ψυχισμό με τα συμπλέγματα και τις νευρώσεις του. Ο ποιητής αποτυπώνει πως ο κόσμος μπορεί να πάρει τη μορφή που του δίνουμε. Παράλληλα, στη συλλογή επικρατεί το υπαρξιακό άγχος, τα γιατί που κατακλύζουν την ανθρώπινη ύπαρξη, προβληματισμοί που απασχολούν τον καθέναν μας.
«Θα αναγνώσουμε τα νέα έπη,
εκείνα που ιστορούν
πίστη, ελπίδα, δίκαιο και ανάποδα.
Θ' ακούσουμε για την ηθική ολοκλήρωση,
την αναγκαιότητα του πόνου,
την αποσυμφόρηση των συμβόλων.
Θα ΄ναι άγρια η φυγή απ' το μάταιο,
έτσι είπαν.»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου