Τρεις ιστορίες, Gustave Flaubert

Οι τρεις ιστορίες είναι το τελευταίο δημοσιευμένο έργο του Gustave Flaubert. Παρουσιάζει ένα τρίπτυχο που ξεχωρίζει για τη διαχρονική αναζήτηση, από τους μελετητές και αναγνώστες, του κοινού θέματος και σημείου που ενώνει τις τρεις ιστορίες. Ένα έργο που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας διαχειρίζεται τον ρεαλισμό ως πηγή έμπνευσης, στον οποίο μέσω της γραφής του δίνει το δικό του ορισμό με στοιχεία συμβολισμού και υπερρεαλισμού. Παράλληλα, σκιαγραφείται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.   

Η πρώτη ιστορία «Μια Απλή Καρδιά» έχει κεντρική ηρωίδα τη Φελισιτέ, μια καλοσυνάτη υπηρέτρια του 19ου αιώνα που βίωσε την απώλεια. Αγαπάει διαδοχικά έναν άντρα, τα παιδιά της κυρίας της, έναν ανιψιό της, έναν γέροντα που φροντίζει κι έπειτα τον παπαγάλο της, τον Λουλού. Μία ιστορία για τη θρησκευτική πίστη με φόντο τη γαλλική επαρχία του 19ου αιώνα. 

Στο δεύτερο έργο «Ο θρύλος του αγίου Ιουλιανού του Φιλόξενου», ένας παθιασμένος κυνηγός έρχεται αντιμέτωπος με τη βία που ασκεί και οδηγείται στη μετάνοια. Ο άντρας είναι καταραμένος με μια προφητεία ότι θα δολοφονήσει τους γονείς του, αλλά φεύγει μακριά τους για να το αποτρέψει. Ωστόσο, οι γονείς του τον αναζητούν και η προφητεία γίνεται πραγματικότητα. Ένα έργο για τη λύτρωση και την ανιδιοτέλεια. 

Στην Ηρωδιάδα ο χορός της Σαλώμης στο πολυτελές συμπόσιο του Ηρώδη, όπου όλες οι πολιτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις της εποχής έρχονται στην επιφάνεια, οδηγεί στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.

Η παρούσα έκδοση σε μετάφραση της Τιτίκας Δημητρούλια ξεχωρίζει για το ενδιαφέρον επίμετρο του Σωτήρη Παρασχά στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: «Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δύο είναι οι μόνες σταθερές των αναγνώσεων των Τριών ιστοριών: αφενός, η πανταχού παρούσα φλωμπερική ειρωνεία (ένας από τους μηχανισμούς της οποίας είναι η υπονόμευση κάθε απόπειρας συνολικής ερμηνείας)· αφετέρου, η επανάληψη. Η αμήχανη απάντηση των πρώτων κριτικών του Φλωμπέρ ότι τα τρία διηγήματα επαναλαμβάνουν και συνοψίζουν το έργο του, ακόμη κι αν παραμένει αμήχανη, δεν είναι ίσως απολύτως άστοχη».