Πόρτα ανοιχτή, Λήδα Ρουμάνη

Η συλλογή της Λήδας Ρουμάνη παρουσιάζει ποιήματα για την αγάπη, τον έρωτα, την ματαιότητα των ονείρων, τον πόνο της απώλειας, τη μοναξιά, την αδικία, την προσμονή. Πρόκειται για μια διαρκή αμφισβήτηση των πραγμάτων όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. 

Παρουσιάζονται εικόνες πλασμένες και δομημένες με υποκειμενική χροιά βασισμένες σε βιώματα, εικόνες και σκέψεις που ματαιώνονται και τότε δημιουργούνται ρωγμές. Ρωγμές που δεν καλύπτονται πρόχειρα γιατί « Η πηγή είναι πιο ανθεκτική κι επίμονη από την κάλυψη». Σε ένα κόσμο που καλούμαστε να πάρουμε καθοριστικές αποφάσεις χωρίς αναβολή, κυριαρχεί η ασφάλεια της μοναξιάς, μακριά από τον κόσμο του πόνου και κυρίως του φόβου. Καταγραφές στιγμιότυπα ενός σύγχρονου τοπίου όπου ο έρωτας είναι το «εμείς» και το χαμόγελο είναι το αντίδοτο της λύπης. Παράλληλα, η αγάπη είναι παντοτινά παρούσα, ακολουθεί τους χτύπους της καρδιάς, είτε με γαλήνη είτε με τρικυμία μας παρασύρει με τη δύναμη της. 

«Αγαπώ είναι αφήνω χώρο, είναι ακούω. Μ’ ακούς;» (Αγαπώ οριστικά σελίδα 24)

Ακόμη στους στίχους της συλλογής αποτυπώνεται η ανάγκη οριστικής διαγραφής προσώπων και καταστάσεων που συντροφεύουν μνήμες, υπογραμμίζοντας πως ο χρόνος είναι η μοναδική γιατρειά για τον πόνο αυτό. 

«Καημός και θυμός.

Μαζί πάνε αυτά.

Άλλωστε ένα γράμμα κι άλλο ένα

τα χωρίζει,

και στη σειρά 

και στην ουσία.» (Απόσπασμα από το ποίημα «Κόκκινη γραμμή», σελίδα 42)

Οι στίχοι της συλλογής ξεχωρίζουν για την ευαισθησία της ποιήτριας, η οποία δίνει φωνή σε προβληματισμούς που αφορούν και τους δέκτες της, τους αναγνώστες. Με αυτό τον τόπο το ιδιωτικό μετατρέπεται σε συλλογικό. Τέλος, η εναλλαγή της ζέστης με τη βροχή, του φωτός με το σκοτάδι, του «ενός» με το «εμείς», του ονείρου με τη ματαίωση της πραγματικότητας, συγκροτούν ένα μοναδικό ποιητικό κάδρο.

«Πάντα.

Οι μνήμες βλέπεις.

Οι μνήμες που μας ζορίζουν. 

Οι μνήμες που μας ηρεμούν.

Οι μνήμες που στήνουμε και νιώθουμε 

ότι είναι αληθινές.

Μνήμες γενόσημα.» (Απόσπασμα από το ποίημα «Πρωινό», σελίδα 46)