Οι αλλεπάλληλοι θάνατοι ενός ανθρώπου που προσπαθούσε να μείνει ζωντανός, Μανόλης Χατζηνάκης

«Όσο περνά ο καιρός

και στενεύουν οι ορίζοντες,γραπώνομαι από τη ζωή

όπως ο ναυαγός από τη σανίδα,

ταξιδεύω σε φουρτουνιασμένες θάλασσες,

πάνω σε σχεδίες λέξεων.

Τα πανιά του καραβιού μου

φυσούν οι μανιασμένοι αγέρηδες

των ανυπότακτων ιδεών

και με κρατά ξάγρυπνο

η ελπίδα της ουτοπίας μου.» 

Η συλλογή του Μανόλη Χατζηνάκη παρουσιάζει ποιήματα για τη ζωή και τον θάνατο. Ξεθωριασμένες μνήμες, η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, η «αβάσταχτη» καθημερινότητα είναι μερικά από τα θέματα που ζωντανεύουν στους στίχους της συλλογής.

Από την μία πλευρά κυριαρχούν τα όνειρα, η ελπίδα, οι συνεχείς αγώνες, η συνείδηση, το βλέμμα στον ήλιο και η Αθωότητα και από την άλλη ο ορίζοντας που σκοτεινιάζει, ο φόβος, η βία, το κέρδος, η παρουσία και εξουσία του θανάτου. Ένα από τα κεντρικά ερωτήματα που τίθεται στην συλλογή είναι «τι θεωρεί κανείς ζωή;». Μέσα από τους στίχους διατυπώνεται ο ορισμό της ύπαρξης, η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την παρουσία του φωτός και των ονείρων.

«Όταν δολοφονείς τα όνειρά σου. Τότε είσαι ήδη πεθαμένος»

Τη συλλογή κοσμούν έργα του Αριστείδη Πατσόγλου

«Ονειρεύομαι να φύγω

ταμπουρωμένος στα οδοφράγματα,

ανιχνεύοντας τα μονοπάτια του μέλλοντος.

Ονειρεύτηκα

πως εξακολουθώ να ονειρεύομαι.»