Το μυθιστόρημα της Έλλης Ξυρού παρουσιάζει τις δυσκολίες που εμφανίζει η ανθρώπινη ζωή, τα εμπόδια που συναντά κανείς στον δρόμο προς την ευτυχία, τα αναπάντητα «γιατί» που ταλανίζουν ένα άνθρωπο για πολλά χρόνια. Η συγγραφέας με εξαιρετικά εξομολογητική χροιά και αμεσότητα σε πρώτο πρόσωπο αποτυπώνει και και σκιαγραφεί την πορεία ζωής της και τα πρόσωπα που την καθόρισαν συνδυάζοντας στοιχεία πραγματικότητας και μυθιστορίας. Γεγονότα ζωντανεύουν στην μνήμη της και δεν μπορούν να μην επηρεάσουν τους αναγνώστες οι οποίοι συμπάσχουν μαζί της. Η ηρωίδα προσπαθήσει να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος και διεκδικεί να ζήσει ελεύθερα. Αποφεύγοντας η συγγραφέας μια μελοδραματική αφήγηση, η ανάγνωση είναι ευχάριστη χωρίς να στερείται από ενδιαφέρον για τις εξελίξεις της πλοκής του έργου. Η συγγραφέας με πυξίδα την ψυχή και τον νου γράφει με λιτό τρόπο για θέματα όπως ο πόλεμος, η οικογένεια, η ενηλικίωση, τα στενά περιθώρια μιας μικρής κοινωνίας.
«Ας επανέλθω όμως στα γιατί. Αναρωτιέμαι, γιατί κανείς από το στενό περιβάλλον μου δε νοιάστηκε να ρωτήσει τι μου συμβαίνει; Εννοώ αυτούς που έλεγαν ότι με αγαπούν. Γιατί να νιώθω τόσο μόνη; Γιατί ενώ προσπαθώ να ξετρυπώσω ένα αμυδρό έστω φως στον ορίζοντα της ζήσης μου, έρχεται πάντα ένα πέπλο και μου θολώνει τα πάντα; Γιατί να νιώθω τόσο ένοχη, αφού δεν πείραξα κανέναν; Ό,τι κακό έκανα, το έκανα σε μένα και μόνο σε μένα. Γιατί δεν άκουσα έστω ένα ψεύτικο ευχαριστώ;»
%20(1).jpg)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου